Poesía Iraní فروغ فرخزاد

FOROUGH FARROKHZAD 

(Teherán 1935 – 1967)

Poeta y directora de cine. Junto a Nimá Yushiv y Avajan Salés, entre otros, rompió la rigidez de la poesía clásica persa.

 

PERDÓNALE

 

Perdónale

A este ser que olvida de tiempo en tiempo

El lazo doloroso de su existencia

Con las fosas vacías, los pantanos

Y que piensa neciamente

Que tiene el derecho de vivir

 

Perdónale

A esta cólera fría de una imagen

Cuyo deseo lejano de movimiento

Se diluye en sus ojos de papel

 

Perdónale

A este ser cuyo ataúd es traspasado

De un cabo al otro por la corriente roja de la luna

Cuyo sueño milenario del cuerpo es atormentado

Con los olores hostigantes de la noche

 

Perdónale

A este ser por dentro devastado

Cuyos ojos todavía arden en dirección de la luz

Cuyos cabellos vanos se estremecen desesperadamente

Ante los soplos del amor

 

Habitantes de las regiones ingenuas de la felicidad

Amigos de las ventanas abiertas en la lluvia

Perdónale

Perdónale

Es un ser hechizado

Sus raíces de vida fecunda

Cavan las tierras de su desastre

E inflan su corazón crédulo en el pecho

Bajo los golpes viciosos del pesar

 

بر او ببخشایید

 

بر او ببخشایید

بر او که گاه گاه

پیوند دردناک وجودش را

با آب های راکد

و حفره های خالی از یاد می برد

و ابلهانه می پندارد

که حق زیستن دارد

 

بر او ببخشایید

بر خشم بی تفاوت یک تصویر

که آرزوی دوردست تحرک

در دیدگان کاغذیش آب می شود

 

بر او ببخشایید

بر او که در سراسر تابوتش

جریان سرخ ماه گذر دارد

و عطر های منقلب شب

خواب هزار ساله اندامش را

آشفته می کنند

 

بر او ببخشایید

بر او که از درون متلاشیست

اما هنوز پوست چشمانش از تصور ذرات نور می سوزد

و گیسوان بیهده اش

نومیدوار از نفوذ نفس های عشق می لرزد

 

ای ساکنان سرزمین ساده خوشبختی

ای همدمان پنجره های گشوده در باران

بر او ببخشایید

بر او ببخشایید

زیرا که مسحور است

زیرا که ریشه های هستی بار آور شما

در خاک های غربت او نقب می زنند

و قلب زود باور او را

با ضربه های موذی حسرت

در کنج سینه اش متورم می سازند

 

LA PAREJA

 

 

La noche cae

Y después de la noche, la oscuridad

Y después de la oscuridad

Los ojos

Las manos

Las respiraciones, las respiraciones…

Y el ruido del agua

Goteando del grifo

 

Después dos puntos rojos

Dos cigarrillos encendidos

El tic-tac del reloj

Dos corazones

Y dos soledades

 

جفت

 

 

شب مي آيد

و پس از شب ‚ تاريكي

پس از تاريكي

چشمها

دستها

و نفس ها و نفس ها و نفس ها …

و صداي آب

كه فرو مي ريزد قطره قطره قطره از شير

 

بعد دو

نقطه سرخ

از دو سيگار روشن

تيك تاك ساعت

و دو قلب

و دو تنهايي

 

OFRENDA

 

 

Hablo desde el extremo de la noche

Desde el extremo de la oscuridad hablo

Desde el extremo de la noche

 

Si vienes a visitarme amigo mío

Tráeme una lámpara y una ventana

Para ver la muchedumbre de la calle feliz

 

هدیه

 

 

من از نهایت شب حرف می زنم

و از نهایت تاریکی

و از نهایت شب حرف می زنم

 

اگر به خانه من آمدی، برای من ای مهربان چراغ بیاور

و یک دریچه که از آن

به ازدحام کوچه خوشبخت بنگرم

 

Selección realizada por  Stéphane Chaumet, del libro El viento nos llevará, Colección Ladrones del tiempo UNIEDICIONES, 2017

Versión al español de Myriam Montoya
con la colaboración de Jaleh Chegeni

Deja un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *